به نام خدا

بدن ما روزانه در حال ساخت میلیون‌ها سلول است و سلول‌های مسن و قدیمی دائماً با سلول‌های جدید جایگزین می‌شوند. حال وضعیتی را در نظر بگیرید که بدن، بدون اینکه به تولید سلول‌های جدید نیاز داشته باشد، این سلول‌ها ساخته شوند یا اینکه سلول‌های قدیمی و ناکارآمد بنا به دلایلی منهدم گردند. در این صورت به تجمع این دسته از سلول‌ها (معمولاً به شکل توده یا تومور)، تومور، غده یا بافت سرطانی گفته می‌شود. یکی از مهم‌ترین موانع در درمان سرطان، تشخیص دیرهنگام آن است که باعث می‌شود این غده‌ها دیر شناسایی شده و در نهایت درمان آن غیرممکن گردد. اما اتفاقی که در نتیجه آزمایش بر یک موش سرطانی افتاد، غیر از این بود و به کمک فناوری نانو این موشِ بیمار بهبود یافت. می‌خواهید بدانید چگونه؟ تصور کنید ذرات کوچکی وجود داشته باشند که بتوانند از همان ابتدا سلول‌های سرطانی را شناسایی کنند و پس از رسیدن به این توده‌های بزرگ، آنها را متلاشی سازند. این کار توسط نانوپوسته‌ها انجام می‌گیرد. نانوپوسته‌ها در حقیقت کره‌های توخالی سیلیکونی هستند که با طلا پوشش داده شده‌اند. دانشمندان آنتی‌بادی‌هایی را بر روی سطح این کره‌ها متصل می‌نمایند. وجود این آنتی‌بادی‌ها سبب می‌شود تا نانوپوسته‌ها بتوانند سلول‌های سرطانی را در بدن بیابند. رگ‌های خونی در اطراف تومورهای سرطانی تراواتر از بافت‌های سالم هستند؛ از این‌رو اگر این ذرات وارد جریان خون شوند، به دور تومورها تجمع می‌کنند. لایه طلایی روی نانوپوسته‌ها سبب می‌گردد که تحت تابش اشعه مادون قرمز بسیار داغ شوند و سلول‌های سرطانی را از میان ببرند (در حالیکه سلول‌های سالم بدون آسیب باقی می‌مانند). با کنترل ضخامت لایه طلا و نوع لیزر تابشی می‌توان میزان حرارت تولیدی را کنترل کرد. کره درونی این پوسته‌ها را نیز می‌توان با پلیمرهای حاوی دارو پر کرد. در این حالت با تابش لیزر و در اثر داغ شدن طلا، داروی درون پوسته نیز آزاد می‌شود. در رابطه با درمان موش‌های سرطانی هم از همین فرآیند استفاده شد. متخصصان به بدن این موش‌ها، نانوپوسته‌ها را تزریق کردند. پس از گذشت شش ساعت، با تابش لیزر، نانوپوسته‌ها فعال شده و بعد از ده روز، دیگر اثری از تومور در آنها دیده نشد.

 

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 13 تیر 1390    | توسط: دبیر انجمن نانو( اصفهان)    | طبقه بندی: نانو پزشكی،     | نظرات()